Groepsgedrag

Groepsgedrag

Kerk/religie als groep

Vanuit mijn verleden van religie en geloof, de angst die ik daar nu voor heb, om me weer ergens bij aan te sluiten en dan weer met de gevolgen van presteren en verwachtingen te moeten voldoen. Angst voor de regels, voor erbij te willen horen, maar niet jezelf daarin te willen verliezen. Het veilige gevoel mis ik, maar de druk wil ik niet.

Mijn persoonlijke frustratie dat ik een mens ben, een groepsdier. Dat ik er bij wil horen, en me niet eenzaam wil voelen, maar niet met de consequenties moeten hoeven te dealen.

Ook merk ik, dat zodra je ergens voor kiest, een soort levensovertuiging, of levensstijl of wat dan ook, dit een deel (kan) worden van wie je bent en hoe je over jezelf denkt. Bijvoorbeeld iemand die een nieuw dieet volgt dat die daar telkens weer over begint. Of iemand die fitnesst dit steeds op facebook post. Meestal maak je dan makkelijker contact met iemand met dezelfde instelling of overtuiging en zo begin je een groep. Die bijvoorbeeld 3 keer in de week gaat fitnessen met jou en dat je elkaar recepten en shakes toestuurd. Om elkaar te supporten maar ook om er met iemand over te hebben waarin je een soort van jezelf terug vind. Je hoort ergens bij, je bent iemand, je voelt je gesteund en begrepen door die bepaalde groep. Maar wat gebeurt er als jij na een tijdje maar 1 keer in de wil gaan sporten en niet 3 keer?

En wat als jij er anders over denkt en hier open voor uitkomt? Hoor je er dan nog wel bij? Wil je er dan nog wel bij horen?

Kan je je ook eenzaam in een groep voelen? En klopt het veilige gevoel dat je krijgt als je erbij hoort wel echt? Misschien hoor je er alleen maar bij omdat je veel geld hebt, of slim, of een goed social network hebt waar mensen stiekem gebruik van willen maken. Wie maakt de regels? En wie besluit uiteindelijk dat je er niet meer bij hoort? Wanneer ben je jezelf? En wanneer laat je je beïnvloeden door een groep. En moet je je ook niet aanpassen, dus een stuk van jezelf wegcijferen, om tot een goed compleet groepsgevoel te komen. En is deze groepsdruk er niet altijd in elke vorm van groepsvorming? Is de samenleving niet eigenlijk 1 grote groep? Is een groep wel werkelijk een groep waar je 1 word of zit ieder er voor zijn eigen hagje, zijn eigen doel?

En het autonome waar ieder mens tegelijkertijd ook naar opzoek is, is ook van belang.

Dit las ik in een boek: het enige moment dat we helemaal autonoom zijn, waarin we niemand nodig hebben ons veilig of goed te voelen is als we masturberen, drugs gebruiken of een andere verslaving hebben. Dit moment, is alleen van jou. En jij alleen kan jezelf dat gevoel van waardering en gevoel geven. 

Toch hebben we andere nodig, toch hebben we regels nodig. Al dan niet om ons er tegen te kunnen verzetten.